Redukcja przekroju poprzecznego jest wykonywana automatycznie dla konstrukcji zdefiniowanych jako belka lub węzeł ramy (zdefiniowanych przez oś x i przekrój poprzeczny). Modyfikacja ta jest automatycznie stosowana do przekrojów poprzecznych z bardzo szerokimi półkami (Rys. 11) i opiera się na założeniu, że pole naprężeń ściskających rozszerza się od ściany pod kątem 45°, a zatem wspomniana zredukowana szerokość stanowi maksymalną szerokość zdolną do przenoszenia obciążeń.
Należy zauważyć, że metoda wyznaczania efektywnej szerokości półki zastosowana w CSFM różni się od metody podanej w pkt 5.3.2.1 EN 1992-1-1 (2015) lub w pkt 9.2.4.4 ACI 318-19. Poza geometrią, efektywna szerokość półki według Eurokodu jest wprost uzależniona od rozpiętości przęseł i warunków brzegowych konstrukcji.
W przypadku skosów leżących w płaszczyźnie poziomej (Rys. 12), każdy skos jest podzielony na pięć odcinków wzdłuż swojej długości. Każdy z tych odcinków jest następnie modelowany jako ściana o stałej grubości, równej rzeczywistej grubości w środku danego odcinka.
