IDEA StatiCa Connection'da rijitlik analizi, analiz edilen elemanın tanımlanan yük etkisi ile kademeli olarak yüklenmesine dayanır. Her yük adımında analiz edilen elemanın dönmesi hesaplanır ve elde edilen eğilme momenti ile dönme çiftleri moment-dönme (M-φ) diyagramı olarak çizilir.
Birleşimin dönme rijitliği daha sonra bu eğriden türetilir. Yük etkisi eğilme momentine ek olarak kesme kuvvetini ve normal kuvveti de içeriyorsa (LE2), birleşimin dönmesi ve şekil değiştirmesi yalnızca eğilme momenti altındaki duruma (LE1) göre farklı gelişebilir. Bu durum moment-dönme eğrisinin şeklini ve dolayısıyla elde edilen rijitliği değiştirir:
Sınıflandırma sınırları
EN 1993-1-8'e göre bu sınırlar yalnızca analiz edilen elemanın özelliklerine (L, E, I) ve çerçevenin çaprazlı olup olmadığını yansıtan kb katsayısına bağlıdır.
Bu nedenle sınırlar, birleşime uygulanan yükten bağımsızdır. Aşağıdaki tabloda Sj,R ve Sj,P sınır değerleri tüm yük etkileri için aynıdır.
Yukarıda belirtildiği gibi, M-φ eğrisi yük etkisindeki iç kuvvetlerin birleşimine bağlıdır. Tüm yük bileşenleri aynı anda uygulanır ve her yük adımında orantılı olarak artırılır; bu nedenle kesme kuvveti ve normal kuvvet, eğilme momenti ile birlikte artar. Ayrıca Mj,Rd direnci azalır. Sj,ini, 2/3 Mj,Rd noktasındaki sekant rijitlik olarak hesaplandığından, Sj,ini eğri üzerinde farklı bir noktadan okunur ve sınıflandırma değişebilir.
Öte yandan yükün büyüklüğü sonucu etkilemez. Uygulanan yükler çok küçükse, birleşim direncine ulaşılana kadar hepsi ortak bir katsayı ile çarpılır; dolayısıyla yalnızca yük bileşenleri arasındaki oran önemlidir. Bu durum LE3 yük etkisi ile doğrulanır: 30 kNm yerine 10 kNm eğilme momenti ile LE1 ile aynı Mj,Rd ve Sj,ini değerlerini verir.
