Analiza sztywności w IDEA StatiCa Connection opiera się na stopniowym obciążaniu analizowanego elementu zdefiniowanym efektem obciążenia. W każdym kroku obciążenia obliczany jest obrót analizowanego elementu, a uzyskane pary wartości momentu zginającego i obrotu przedstawiane są na wykresie jako krzywa moment-obrót (M-φ).
Sztywność obrotowa złącza jest następnie wyznaczana na podstawie tej krzywej. Jeśli efekt obciążenia obejmuje oprócz momentu zginającego również siłę ścinającą i siłę normalną (LE2), obrót i deformacja złącza mogą rozwijać się inaczej niż przy samym momencie zginającym (LE1). Zmienia to kształt krzywej moment-obrót, a w konsekwencji uzyskaną sztywność:
Granice klasyfikacji
Zgodnie z EN 1993-1-8 granice te zależą wyłącznie od właściwości analizowanego elementu (L, E, I) oraz od współczynnika kb, który uwzględnia, czy rama jest stężona.
Są one zatem niezależne od obciążenia przyłożonego do złącza. W poniższej tabeli wartości graniczne Sj,R i Sj,P są identyczne dla wszystkich efektów obciążenia.
Jak wspomniano powyżej, krzywa M-φ zależy od kombinacji sił wewnętrznych w efekcie obciążenia. Wszystkie składowe obciążenia są przykładane jednocześnie i zwiększane proporcjonalnie w każdym kroku obciążenia, dlatego siła ścinająca i siła normalna rosną razem z momentem zginającym. Ponadto nośność Mj,Rd maleje. Ponieważ Sj,ini jest wyznaczana jako sztywność sieczna przy 2/3 Mj,Rd, Sj,ini jest odczytywana w innym punkcie krzywej, przez co klasyfikacja może się zmienić.
Wielkość obciążenia natomiast nie wpływa na wynik. Jeśli przyłożone obciążenia są zbyt małe, wszystkie są mnożone przez wspólny współczynnik aż do osiągnięcia nośności złącza, więc liczy się tylko stosunek między składowymi obciążenia. Potwierdza to efekt obciążenia LE3: przy momencie zginającym 10 kNm zamiast 30 kNm uzyskuje się takie same wartości Mj,Rd i Sj,ini jak dla LE1.
