De stijfheidsanalyse in IDEA StatiCa Connection is gebaseerd op het geleidelijk belasten van de beschouwde staaf met het gedefinieerde belastingseffect. In elke belastingstap wordt de rotatie van de beschouwde staaf berekend. De resulterende paren van buigend moment en rotatie worden uitgezet als moment-rotatiediagram (M-φ).
De rotatiestijfheid van de verbinding wordt vervolgens van deze curve afgeleid. Als het belastingseffect naast het buigend moment ook afschuifkracht en normaalkracht bevat (LE2), kunnen de rotatie en de vervorming van de verbinding zich anders ontwikkelen dan bij uitsluitend buigend moment (LE1). Hierdoor verandert de vorm van de moment-rotatiecurve en dus ook de resulterende stijfheid:
Classificatiegrenzen
Volgens EN 1993-1-8 hangen deze grenzen alleen af van de eigenschappen van de beschouwde staaf (L, E, I) en van de factor kb, die aangeeft of het raamwerk geschoord is.
Ze zijn dus onafhankelijk van de belasting die op de verbinding wordt aangebracht. In de onderstaande tabel zijn de grenswaarden Sj,R en Sj,P voor alle belastingseffecten identiek.
Zoals hierboven vermeld, hangt de M-φ-curve af van de combinatie van snedekrachten in het belastingseffect. Alle belastingcomponenten worden gelijktijdig aangebracht en in elke belastingstap proportioneel verhoogd, waardoor afschuifkracht en normaalkracht samen met het buigend moment toenemen. Bovendien neemt de weerstand Mj,Rd af. Omdat Sj,ini wordt bepaald als de secansstijfheid bij 2/3 Mj,Rd, wordt Sj,ini op een ander punt van de curve afgelezen en kan de classificatie veranderen.
De grootte van de belasting heeft daarentegen geen invloed op het resultaat. Als de aangebrachte belastingen te klein zijn, worden ze allemaal met een gemeenschappelijke factor vermenigvuldigd totdat de weerstand van de verbinding is bereikt. Alleen de verhouding tussen de belastingcomponenten is dus van belang. Dit wordt bevestigd door belastingseffect LE3: met een buigend moment van 10 kNm in plaats van 30 kNm levert het dezelfde Mj,Rd en Sj,ini op als LE1.
