Do znalezienia rozwiązania nieliniowego zagadnienia MES stosowana jest standardowa pełna metoda Newtona-Raphsona (NR).
Zazwyczaj algorytm NR nie zbiega się, gdy pełne obciążenie jest przykładane w jednym kroku. Powszechnie stosowanym podejściem, wykorzystanym również tutaj, jest przykładanie obciążenia sekwencyjnie w wielu przyrostach oraz wykorzystanie wyniku z poprzedniego przyrostu obciążenia jako punktu startowego dla rozwiązania Newtona dla kolejnego kroku. W tym celu, ponad metodą Newtona-Raphsona, zaimplementowano algorytm kontroli obciążenia. W przypadku, gdy iteracje NR nie zbiegają się, bieżący przyrost obciążenia jest redukowany do połowy swojej wartości, a iteracje NR są powtarzane.
Drugim celem algorytmu kontroli obciążenia jest znalezienie obciążenia krytycznego, które odpowiada określonym „kryteriom zatrzymania” – w szczególności maksymalnemu odkształceniu w betonie, maksymalnemu poślizgowi w elementach przyczepności, maksymalnemu przemieszczeniu w elementach zakotwienia oraz maksymalnemu odkształceniu w prętach zbrojeniowych. Obciążenie krytyczne wyznaczane jest metodą bisekcji. W przypadku, gdy kryterium zatrzymania zostanie przekroczone w dowolnym miejscu modelu, wyniki ostatniego przyrostu obciążenia są odrzucane, a obliczany jest nowy przyrost o połowę mniejszy od poprzedniego. Proces ten jest powtarzany aż do znalezienia obciążenia krytycznego z określoną tolerancją błędu.
Dla betonu kryterium zatrzymania ustalono na poziomie 5% odkształcenia przy ściskaniu (tj. około rzędu wielkości większego niż rzeczywiste odkształcenie niszczące betonu) oraz 7% przy rozciąganiu w punktach całkowania elementów powłokowych. Przy rozciąganiu wartość ta została ustalona tak, aby umożliwić osiągnięcie w pierwszej kolejności odkształcenia granicznego w zbrojeniu, które zazwyczaj wynosi około 5% bez uwzględnienia efektu usztywnienia przy rozciąganiu (tension stiffening). Przy ściskaniu wartość została wybrana spośród kilku alternatyw jako wystarczająco duża, aby efekty miażdżenia były widoczne w wynikach, ale wystarczająco mała, aby nie powodować zbyt wielu problemów ze stabilnością numeryczną.
Dla zbrojenia kryterium zatrzymania jest definiowane w kategoriach naprężeń. Ponieważ modelowane są naprężenia w rysie, kryterium przy rozciąganiu odpowiada wytrzymałości na rozciąganie zbrojenia z uwzględnieniem współczynnika bezpieczeństwa. Ta sama wartość jest stosowana dla kryterium przy ściskaniu.
Kryterium zatrzymania w elementach przyczepności i sprężynach zakotwienia wynosi α·δumax, gdzie δumax jest maksymalnym poślizgiem stosowanym w sprawdzeniach normowych, a α = 10.