CSFM uwzględnia ciągłe pola naprężeń w betonie (elementy skończone 2D), uzupełnione dyskretnymi elementami „prętowymi” reprezentującymi zbrojenie (elementy skończone 1D). W związku z tym zbrojenie nie jest rozmyte i wbudowane w elementy skończone 2D betonu, lecz modelowane jest jawnie i połączone z nimi. W modelu obliczeniowym przyjmuje się płaski stan naprężenia.
Modelować można zarówno całe ściany i belki, jak i detale (fragmenty) belek (izolowana strefa nieciągłości, nazywana również końcem przyciętym). W przypadku ścian i całych belek podpory muszą być zdefiniowane w taki sposób, aby powstała (zewnętrznie) konstrukcja statycznie wyznaczalna lub statycznie niewyznaczalna. Przekazywanie obciążenia na przyciętych końcach belek wprowadzane jest za pomocą specjalnej strefy przejściowej Saint-Venanta, która zapewnia realistyczny rozkład naprężeń w analizowanej strefie nieciągłości.