Obciążenia w IDEA StatiCa Stability są zorganizowane na trzech poziomach: przypadki obciążeń, obciążenia zawarte w tych przypadkach oraz kombinacje obciążeń, które są uwzględniane w analizie.
Wszystkie obciążenia tworzy się w grupie Nowy na karcie MODEL za pomocą przycisków: Przypadek obciążenia, Obciążenie liniowe, Obciążenie skupione i Kombinacja. Każde obciążenie jest przypisane do elementu, dlatego elementy muszą być wcześniej zdefiniowane w modelu.
Przypadek obciążenia
Przypadek obciążenia to grupa obciążeń działających na konstrukcję jednocześnie, na przykład obciążenie stałe, obciążenie użytkowe lub wiatr. Tworzy się go przyciskiem Przypadek obciążenia w grupie Nowy na karcie MODEL.
Każde obciążenie liniowe i obciążenie skupione jest przypisane do jednego przypadku obciążenia. Po zaznaczeniu pola wyboru Ciężar własny ciężar własny wszystkich elementów jest automatycznie uwzględniany w przypadku obciążenia. Taki przypadek obciążenia nie może zawierać obciążeń liniowych ani skupionych, dlatego ciężar własny należy zdefiniować w osobnym przypadku obciążenia, a pozostałe obciążenia wprowadzić w innych przypadkach.
Utworzone elementy pojawiają się w drzewie w widoku w sekcji Obciążenia i kombinacje > Przypadki obciążeń (LC1, LC2, …). Każdy przypadek obciążenia zawiera własne Obciążenia liniowe i Obciążenia skupione, o ile zostały zdefiniowane. Wybranie elementu w drzewie otwiera jego siatkę właściwości, w której można go edytować, kopiować (Kopiuj) lub usuwać (Usuń). Obciążenia można dodawać bezpośrednio do wybranego przypadku obciążenia za pomocą poleceń Dodaj obciążenie liniowe lub Dodaj obciążenie skupione.
Obciążenia można również dodać do wybranego przypadku obciążenia, klikając prawym przyciskiem myszy element w widoku 3D i wybierając z menu kontekstowego polecenie Dodaj obciążenie liniowe lub Dodaj obciążenie skupione.
Obciążenia liniowe i obciążenia skupione
1. Obciążenia liniowe
Obciążenie liniowe działa między Pozycją początkową a Pozycją końcową [m] wzdłuż elementu, ze składowymi intensywności X, Y, Z [kN/m]. Składowe wprowadza się w Globalnym lub Lokalnym układzie współrzędnych, wybieranym z listy rozwijanej Układ współrzędnych. Lista rozwijana Położenie określa, w którym miejscu przekroju poprzecznego działa obciążenie: Oś elementu, Góra, Dół, Lewa lub Prawa. Punkt przyłożenia można przesunąć w kierunku poziomym za pomocą parametru Mimośród. Jeśli element jest wybrany jako element CBFEM na karcie PROJEKT, obciążenie można rozłożyć na określonej Szerokości. Jeśli element nie jest wybrany jako element CBFEM, ta opcja jest wyłączona.
2. Obciążenia skupione
Obciążenie skupione działa w jednym punkcie, w Pozycji [m] wzdłuż elementu, ze składowymi siły Fx, Fy, Fz [kN] i składowymi momentu Mx, My, Mz [kNm]. Składowe wprowadza się w Globalnym lub Lokalnym układzie współrzędnych, wybieranym z listy rozwijanej Układ współrzędnych. Lista rozwijana Położenie określa, w którym miejscu przekroju poprzecznego działa obciążenie: Oś elementu, Góra, Dół, Lewa lub Prawa. Punkt przyłożenia można przesunąć w kierunku poziomym za pomocą parametru Mimośród. Jeśli element jest wybrany jako element CBFEM na karcie PROJEKT, obciążenie można rozłożyć na określonej Szerokości i Długości. Jeśli element nie jest wybrany jako element CBFEM, te opcje są wyłączone.
Jeśli Szerokość lub Długość obszaru obciążenia są większe niż blacha, na którą działa obciążenie (pas, środnik itp.), część obciążenia znajduje się poza powierzchnią blachy. Ta część nie jest przekazywana do modelu, więc w obliczeniach nie jest uwzględniana pełna wartość obciążenia. Ponieważ może to być niebezpieczne i nie jest intuicyjne, w takim przypadku aplikacja wyświetla komunikat ostrzegawczy.
Kombinacje obciążeń
Kombinacje obciążeń tworzy się przyciskiem Kombinacja w grupie Nowy na karcie MODEL. Lista rozwijana Typ sprawdzenia określa, czy kombinacja jest stosowana dla stanu granicznego nośności (SGN), czy stanu granicznego użytkowalności (SGU). W tabeli każdemu przypadkowi obciążenia przypisuje się Współczynnik [-], przez który mnożone są wszystkie obciążenia w tym przypadku. Należy go wprowadzić jako całkowity współczynnik dla przypadku obciążenia, na przykład 1,35 dla obciążeń stałych i 1,50 dla obciążeń zmiennych. Jeśli należy dodatkowo uwzględnić współczynnik kombinacji, wprowadza się iloczyn częściowego współczynnika obciążenia i współczynnika kombinacji, na przykład 1,50 × 0,6 = 0,90. Otrzymany wzór jest wyświetlany w polu Reguła kombinacji, które jest tylko do odczytu, na przykład 1,35*LC1 + 1,5*LC2.
