Elementy modelu
W Detail application do kategorii elementów modelu zaliczamy:
- Elementy
- Podpory
- Urządzenia do przekazywania obciążeń
Można wprowadzić tylko jeden element Member, który można zdefiniować jako kształt prostokątny lub wielokątny. Kształt prostokątny jest definiowany przez trzy wymiary, natomiast dla opcji wielokąta kształt w przestrzeni 2D wprowadza się do tabeli za pomocą współrzędnych, które następnie można rozwinąć w przestrzeni. Aby zdefiniować ogólny kształt wielokąta, można wypełnić poszczególne współrzędne w tabeli lub skorzystać z funkcji kopiuj-wklej z programu arkuszowego (np. Microsoft Excel).
Podpora powierzchniowa służy do podparcia modelu. Ten typ podpory można określić na dwa sposoby – dwa typy geometrii.
- Cała powierzchnia
- Polilinia
W obu przypadkach należy wybrać powierzchnię odniesienia i oczywiście zdefiniować stopnie swobody. Podpora może być zdefiniowana jako sprężysta, a dla kierunku prostopadłego do określonej powierzchni można zastosować typ „tylko ściskanie". Na poniższym rysunku widoczne jest wprowadzenie podpory na całej powierzchni numer 4 z wyłączoną opcją „tylko ściskanie".
Dla drugiej opcji wprowadzania polilinii dostępna jest ta sama tabela co przy wprowadzaniu elementów Member. Podobnie jak poprzednio, można skorzystać z funkcji kopiuj-wklej lub wprowadzić współrzędne ręcznie. Wprowadzony kształt można przesuwać wzdłuż powierzchni odniesienia za pomocą współrzędnych X i Y lub obracać przez podanie kąta.
Należy zauważyć, że możliwe jest zdefiniowanie polilinii w taki sposób, aby początek układu współrzędnych znajdował się w środku ciężkości żądanego kształtu. Położenie będzie wówczas odniesione współrzędnymi X i Y do tego środka ciężkości.
Sztywność podpór dla fundamentów
Podczas modelowania można rozważyć dwa przypadki. Jeśli modelujemy zakotwienie do konstrukcji, podpory można przyjąć jako nieskończenie sztywne.
W przypadku zakotwienia w bloku fundamentowym sztywność musi być zdefiniowana prawidłowo. Ponadto podpory muszą być zdefiniowane jako działające tylko na ściskanie.
Wartości w kierunku z (sztywność Kz) są przyjmowane z literatury zgodnie z odpowiednim typem gruntu. Konkretny przykład można znaleźć w samouczku.
Wartości zależą od zaleceń odpowiedniej literatury regionalnej. Alternatywnie wartości uzyskuje się od inżyniera geotechnika.
W kierunkach poziomych (Kx i Ky) sytuacja jest mniej jednoznaczna. Nasza ogólna rekomendacja to stosowanie wartości wynoszącej około 1/10 Kz w połączeniu z inżynierską oceną.
Dokładniejszym podejściem byłoby zastosowanie procedury iteracyjnej, z której wywiedziono niniejszą rekomendację.
Najpierw należy ustawić Kx i Ky na bardzo niskie wartości (ze względów obliczeniowych nie zaleca się ustawiania wartości bezpośrednio na zero), np. 0,1, i zbadać naprężenia w zbrojeniu.
Ponieważ tak niskie wartości prowadzą do nierealistycznych przemieszczeń, sztywność powinna być stopniowo zwiększana, aby lepiej odzwierciedlać rzeczywistość. Celem jest uzyskanie bardziej realistycznych wartości przemieszczeń przy jednoczesnym utrzymaniu naprężeń rozciągających w zbrojeniu na dolnej krawędzi zbliżonych do wartości pierwotnej, z odchyleniem mniejszym niż 5%.
