Capaciteitsontwerp volgens Indiase Norm

Dit artikel is ook beschikbaar in:
Vertaald door AI vanuit het Engels
Het doel van capaciteitsontwerp is te bevestigen dat een gebouw gecontroleerd ductiel gedrag vertoont om instorting bij een maatgevende aardbeving te voorkomen.

Er wordt verwacht dat een plastische scharnier optreedt in het dissiperende element en alle niet-dissiperende elementen van de verbinding moeten de krachten als gevolg van de vloeiring in het dissiperende element veilig kunnen overdragen. Het dissiperende element is doorgaans een ligger in een momentvast raamwerk. De veiligheidsfactor wordt niet toegepast op dissiperende elementen:

Twee factoren worden toegewezen aan het dissiperende element:

  • \(\gamma_{ov}\) – oversterkte factor – IS 800, Cl. 12; de aanbevolen waarde is \(\gamma_{ov} = 1.2\); aanpasbaar in materialen
  • \(\gamma_{sh}\) – rek-verhardingsfactor; de aanbevolen waarde is \(\gamma_{sh} = 1.0\); aanpasbaar in bewerking
inline image in article

De verhoogde sterkte van het dissiperende element maakt het mogelijk belastingen in te voeren die ervoor zorgen dat het plastische scharnier optreedt in het dissiperende element. In het geval van een momentvast raamwerk met de ligger als dissiperend element, dient de ligger belast te worden met \(M_{y,Ed} = \gamma_{ov} \gamma_{sh} f_y W_{pl,y}\) en de bijbehorende dwarskracht \(V_{z,Ed} = -2 M_{y,Ed} / L_h\), waarbij:

  • \(f_y\) – karakteristieke vloeispanning
  • \(W_{pl,y}\) – plastisch weerstandsmoment
  • \(L_h\) – afstand tussen plastische scharnieren op de ligger

In het geval van een asymmetrische verbinding dient de ligger belast te worden met zowel positieve als negatieve buigmomenten en de bijbehorende dwarskrachten.

De platen van dissiperende elementen zijn uitgesloten van de normtoetsing.

Gerelateerde artikelen