Szczegółowy opis wszystkich opcji i ich danych wejściowych znajduje się w następującym artykule:
Elementy przekazujące obciążenie
Elementy przekazujące obciążenie zawierają dwa byty: płytę podstawy i pojedynczą kotwę. Zacznijmy od płyty podstawy. Aby określić położenie, należy wybrać powierzchnię odniesienia i krawędź. Definiują one początek układu współrzędnych, od którego mierzone są odległości X i Y. Dostępne są dwie opcje definiowania kształtu: Prostokątny i Wielokątny.
Płyta podstawy jest połączona z elementem betonowym poprzez kontakt, który przenosi naprężenia ściskające i, jeśli użytkownik wybierze taką opcję, może również przenosić naprężenia ścinające. Dostępne są trzy mechanizmy przenoszenia ścinania:
- przez tarcie
- przez kotwy
- przez ostrogę
Oprogramowanie nie pozwala na łączenie tych mechanizmów przenoszenia ścinania.
Dla opcji przez tarcie należy wprowadzić wartość obliczeniową współczynnika tarcia. Dla opcji przez ostrogę należy wprowadzić profil stalowy, w tym jego geometrię i położenie.
Wszystkie możliwe konfiguracje płyt podstawy można znaleźć w artykule: Base Plates Options.
Płyta podstawy może przenosić albo obciążenie punktowe, albo grupę sił. W przypadku obciążenia punktowego model może być obciążony sześcioma siłami wewnętrznymi (Fx, Fy, Fz, Mx, My i Mz) w dowolnym miejscu na płycie podstawy. W przypadku grupy sił użytkownicy mogą wprowadzić położenia, wartości i kierunki sił w tabeli, co pozwala na ogólne rozmieszczenie na płycie podstawy. Należy zaznaczyć, że płyta podstawy jest obciążana punktowo i nie posiada żadnego usztywnienia ani elementu przyspawanego do jej górnej powierzchni. Dlatego dla prawidłowego rozkładu obciążenia ważne jest stosowanie stosunkowo sztywnej płyty podstawy o odpowiednio dużej grubości. Inną opcją jest zastosowanie Stub, który rozwiązuje problem związany ze sztywnością płyty.
Drugi element przekazujący obciążenie, pojedyncza kotwa, może zostać dodany i połączony z płytą podstawy, tworząc na przykład płytę podstawy słupa zakotwioną czterema kotwami (patrz rysunek poniżej). Możliwe jest również modelowanie osobnych kotw bez płyty podstawy.
Więcej informacji na temat połączenia z płytą podstawy można znaleźć w rozdziale Theoretical background.
Pod względem położenia i geometrii kotwy są odniesione do powierzchni i krawędzi bloku, w tym określenia względnego położenia, tak samo jak w przypadku płyty podstawy. Oczywiście możliwe jest określenie długości kotwy w betonie oraz długości ponad powierzchnią betonu.
Kotwy zostały zaimplementowane w dwóch wariantach:
- Wylewane na miejscu budowy
- Kotwy wklejane
Dla zbrojenia wylewanego na miejscu budowy stosowana jest wytrzymałość przyczepności zgodnie z EN 1992-1-1 rozdz. 8.4.2. Dodatkowo dla tego typu kotwy możliwe jest określenie typu zakotwienia, tak jak w przypadku konwencjonalnego zbrojenia.
Dla kotw wklejanych możliwe jest bezpośrednie wprowadzenie wytrzymałości przyczepności, którą użytkownik może odczytać z karty danych technicznych zastosowanej zaprawy klejowej. Należy zauważyć, że konieczne jest wprowadzenie wartości obliczeniowej wytrzymałości przyczepności. Poniższy artykuł pomoże Ci znaleźć tę wartość.
Zobacz wszystkie opcje kotw w artykule: Single Anchor Options
Szczegółowy opis zachowania połączenia między kotwą a płytą podstawy znajduje się w rozdziale Theoretical background.
Znane ograniczenia
Ponieważ Detail jest jedynie narzędziem i nie może zastąpić oceny inżynierskiej, konieczne jest bezpieczne zrozumienie jego funkcji, zalet i ograniczeń. Należy zapoznać się z następującymi ograniczeniami, które muszą być brane pod uwagę:
- W Detail kotwy są sprawdzane wyłącznie pod kątem nośności na rozciąganie. Konieczne jest użycie Connection do sprawdzenia ścinania i interakcji.
- Do Detail (z Connection) można importować tylko modele zakotwione przez płytę podstawy i tylko z bezpośrednim kontaktem (Direct contact).
Pełna lista ograniczeń wraz z dalszymi wyjaśnieniami znajduje się w artykule: Znane ograniczenia dla Detail 3D
Wydano w IDEA StatiCa w wersji 24.1