Wynikowe naprężenie zastępcze (Hubera-Misesa-Hencky'ego – HMH, von Misesa) oraz odkształcenie plastyczne są obliczane na blachach. Dla blach stalowych stosuje się sprężysto-plastyczny model materiału. Wykonywane jest sprawdzenie zastępczego odkształcenia plastycznego. Wartość graniczną 5 % zaleca Eurokod (EN 1993-1-5, zał. C, pkt C8, uwaga 1). Użytkownik może zmodyfikować tę wartość w ustawieniach normy (Code setup).
Element blachy jest podzielony na grubości na pięć warstw powłokowych elementów skończonych, a zachowanie sprężyste i plastyczne jest analizowane osobno w każdej warstwie. Zestawienie wyników podaje najbardziej krytyczne sprawdzenie ze wszystkich pięciu warstw.

Metoda CBFEM może dać naprężenie nieco wyższe niż granica plastyczności. Przyczyną jest niewielkie nachylenie gałęzi plastycznej wykresu naprężenie-odkształcenie, które stosuje się w analizie w celu poprawy stabilności obliczeń interakcji. Nie stanowi to problemu w praktycznym projektowaniu. Przy wyższych obciążeniach zastępcze odkształcenie plastyczne rośnie, a złącze ulega zniszczeniu po przekroczeniu granicznego odkształcenia plastycznego.




